Gisteren heb ik besloten om het flink rustiger aan te doen. Ik ren mezelf al weken, nee maanden voorbij en dat breekt me nu op. Er wordt hier voortdurend gepiekt, de lucht in, maar ook diep het dal in. Tegen de tijd dat ik niet goed wordt omdat ik zo huilerig ben, loopt het de spuigaten uit, geloof me. Vrijdag ga ik proberen 2007 op een rijtje te krijgen bij Bob onze medisch maatschappelijk werker, (grappig he, nu heb ik Bob en Bob om mijn hart bij te luchten) en dan hoop ik dat de bloeduitslagen van Thomas daarna beter zijn dan de laatste keer. Die trombo's (bloedplaatjes) mogen nog flink omhoog. Is dat niet zo, dan is dat toch weer een domper op de feestvreugde. Er wordt vaak zat gezegd dat ik geduld moet hebben, maar dat was al niet mijn sterkste kant en met wachten tot het beter gaat qua gezondheid heb ik nog meer moeite.


Vanmiddag heb ik een beginnetje gemaakt met de administratie van mijn moeder. Daar was sinds juli niks meer aan gedaan. Godzijdank wordt alles automatisch afgeschreven, maar het was toch stressen. Geheel ten onrechte gelukkig, maar dat plastic tasje met post zag er erg vol uit. Ik had er helemaal geen erg in gehad dat daar ook bedelbrieven tussen zaten van diverse organisatie's. Om sommige kan ik me behoorlijk opwinden. Snappen ze nou zelf niet dat er ook mensen zijn die afgeketst worden als er kadootjes bij zitten? Zelf heb ik dan zoiets van: Koop daar voedsel voor, of geef die gehandicapte kinderen daar ook van wat ze nodig hebben. Wij kunnen wel zonder kaarten of pen, maar goed, tot zover mijn frustratie's.

Het was een emotionele dag. Ricciano wacht een stamceltransplantatie (nogmaals sterkte Mirjam) en dat hakt er best wel in. Daardoor vraag je je toch ook af of dat Thomas bespaart mag blijven. We houden de moed er wel in, maar toch. Het duurt wel even voordat ik bijgekomen ben van dat nieuws.