Vanmorgen eerst naar maatschappelijk werk en daarna naar het lab en de dokter. Het goede nieuws is dat de waarden stijgen, maar het gaat erg traag. De uitslagen zijn als volgt:

Hb 6.7
Trombo's 44
Leuko's 22
Neutrofiele granulocyten 18.7
Lymfocyten 2

Ja, en nu? Het is erg dubbel zo'n uitslag, want het is geweldig dat het stijgt, maar het stijgt te weinig om er echte verbetering uit te halen. We hopen met z'n allen dat die stijging doorzet, maar we durven er niet echt over na te denken. De dokter is nog steeds tevreden, maar begrijpt ook dat het moeilijk is voor ons om zo lang te moeten wachten op iets dat misschien helemaal niet komt. Ook deze keer heeft hij gezegd dat hij geen enkel zinnig woord kan zeggen over de toekomst. Hij heeft me ook eindelijk iets geleerd over het bloed. Bloedplaatjes maken is een moeilijk proces, waarbij je de megakaryocyt nodig hebt. De megakaryocyt moet zich ontwikkelen, en valt dan uit elkaar in trombocyten. Zonder de complexheid van het maken van andere cellen te bagetaliseren, want dat is ook niet makkelijk te realiseren, vertelde hij dat het inderdaad een moeilijk proces is waar tijd overheen gaat. Op 8 februari worden we weer verwacht op het spreekuur, en tot die tijd gaan we natuurlijk hopen dat het verder stijgt. Het is wel een opluchting dat er nog steeds iets positiefs gebeurd in het beenmerg, en misschien is dat ook wel de goede manier om ernaar te kijken. Niet naar wat er nog steeds niet gebeurd, maar naar wat er wel gebeurd. Als ik daaraan denk raak ik toch steeds meer positief gestemd. De vermoeidheid is wel in alle hevigheid terug. Waarschijnlijk is dat omdat we na het ziekenhuis een afspraak hadden bij de huisarts om de consequentie's van de rug/nekfoto's van Bob te bespreken. Om een lang verhaal kort te maken: De huisarts vind het niet verstandig om op de straddlecarrier te blijven werken, omdat dat niet bevorderlijk is voor zijn nek/rugklachten, al lijkt me dat strikt genomen juist wel bevorderlijk voor de klachten. Ander zwaar lichamelijk werk raad hij ook af met deze klachten. Als advies gaf hij aan dat een gesprek met de bedrijfsarts een optie was om te kijken wat die kon betekenen. Een afspraak staat in de planning. Verder is het gewoon weer hetzelfde liedje............ Wachten, wachten & wachten op wat er gaat komen. Wordt vervolgd............