Ik ben begonnen met lezen van Wessel's dagboek. Bij dag 9 kreeg ik tranen, stop er even weer mee en ga nog wel verder, maar vanavond even niet meer. Dag 9 was de dag van de "laatste echte knuffel", datgeen ik zo verschrikkelijk vindt. Het helpt overigens wel, ik lees allerlei dingen, zoals de daktuin en de 7 meter lijn, het is erg handig om een beeld te vormen, maar moeilijk omdat ik weet dat ik hoogstwaarschijnlijk de pijn van de familie nog zal lezen en de moeilijke tijden, waar Ricciano nog doorheen moet...Het doet me wel goed om de positieve verhalen over Wessel, Leiden en het RonaldMcDonald huis te horen van Irma.

Neupogen stoppen we nog niet mee, zelfs met die spuiten daalt het. Het zou vervelend zijn dat hij vantevoren nog iets oploopt, waarschijnlijk als de datum vaststaat, de daadwerkelijke intake gepland is. Ik probeer Leiden de hele week te bereiken, maar de BMT-coordintors zijn me volgens mij nu al zat :) Krijg voicemail, wordt niet terug gebeld, of de telefoon gaat over. Probeer het morgen nog eens, ik zou dinsdag de week te horen krijgen, na overleg met EuroDonor. Ik hoop maar niet dat het slecht nieuws is dat we nog niet zijn terug gebeld. Ik hou mijn adem in. Ik heb het al eerder gezegd, het klinkt raar, maar voor mij nu het besluit genomen is, was het beter als we morgen zouden gaan. Ik denk continu aan de tijd dat Ricciano beter gaat worden, dat hij misschien ergens in december weer een normaal jongetje kan zijn, lekker mag doen wat hij wil. Ik kan niet wachten totdat mijn jongetje weer beter wordt, dat ik niet elke avond bezorgd zijn hoofd voel, elke dag zijn nieuwe blauwe plekken bestudeer en hem niet durf los te laten bij niks wat hij doet.

Hoop dat ik ze morgen kan spreken, ik hou jullie op de hoogte !