Toen we (annemarie en ik) vanmorgen op school kwamen stond er op het bord in de hal dat we les hadden in lokaal 7. Op naar lokaal 7 dus. Daar aangekomen vertelde de coordinator dat we definitief GEEN les meer zouden krijgen van Don. Dat viel niet echt lekker. Een andere docent zou ons vandaag begeleiden, en vanaf de volgende keer zouden we annet weer krijgen. Dat was wel positief. Toen de docent van vandaag binnenkwam zei hij dat we mazzel hadden omdat we met zo'n kleine groep waren. Ik mompelde nog: ja daar kan je lekker mee sollen. Ik zei het niet hard, maar 10 minuten later kwam hij er op terug. Hij zei dat het niet de bedoeling was geweest ons het gevoel te geven dat er met ons gesolt werd, maar dat hij wel begreep waar het vandaan kwam. Hij zei dat we misschien gecompenseerd konden worden op een of andere manier. Bijv in een extra les ofzo. We zien wel hoe het loopt.

We zijn in ieder geval wel in het walhalla terecht gekomen wat gereedschap betreft. Echt fantastisch! We hebben zelfs een giebeltonnetje tot onze beschikking. Het zegt jullie vast niets, maar als je je werkstuk goed extra fijn hebt geschuurd komt hij in superhoogglans uit de giebelton. Een goede vriend dus bij de afwerking. Het leek wel of ik thuis zat. Goed onderhouden gereedschap. Wat wil je als aankomend goudsmid nog meer? Het maakte een hoop goed. Op de vraag aan de coordinator of hij niet kon regelen dat dit ons vaste lokaal werd zei hij dat dat al zo was. Ja, voor zolang het duurt. Ook dat moeten we afwachten.... zucht......nu begrijp ik dat ze zeggen dat we 1/3 van ons leven wachtend doorbrengen.

Toen ik in Spijkenisse op de bus stond te wachten zag ik dat ik 2x gebeld was door de school van Thomas. Ik schrok er wel een beetje van, er zou toch niks zijn? Mevr elszenburg stond op mijn voicemail met het verzoek haar even te bellen. Dat heb ik gelijk gedaan, en wat bleek? Het klasgenootje van Thomas waarvan zijn moeder kinkhoest heeft, is ook positief getest op kinkhoest. Ik beloofde haar de dokter te bellen, en haar terug te bellen zodra ik meer wist. Dr Beishuizen besloot toch maar een kuurtje te adviseren en verwees me door naar de huisarts ivm de snelheid waarmee we dan konden beginnen. Op naar de huisarts. De assistente hoorde mijn verhaal aan en besloot dat ze bijdehande opmerkingen moest maken. Ze dacht dr Beishuizen in twijfel te moeten trekken en vond het nodig mij te vertellen dat je niet voor elke bacterie een anti biotica kuur moest hebben, en dat het best zo kon zijn dat de arts daar een labtest voor wilden hebben. Ik herinnerde haar eraan dat Thomas AA heeft, en dat de specialist het nodig vond dat er preventief anti biotica ingenomen werd. Als de huisarts vragen had kon hij dr Beishuizen bellen. Ze zou het overleggen met de arts en me terugbellen. Om 17.00 uur werd ik teruggebeld met de mededeling dat er rond 17.30 uur een kuurtje klaar lag bij de apotheek. Om 17.30 uur bij de apotheek aangekomen wisten ze natuurlijk van niks, maar na een telefoontje naar de huisarts waarbij nogmaals overlegt moest worden waarvoor het ook al weer precies was, viel het kwartje. Gelukkig is het geregeld. Voor je het weet ben je 6 weken bezig met een hardnekkige hoest. Ik moet er niet aan denken dat Thomas kinkhoest krijgt. Na alle ellende heeft hij een beetje rust verdient. We sluiten de dag af met een extra setje pillen (3 stuks,1xper dag 1) Moe maar voldaan, en in de wetenschap dat de post ook weer bezorgd word (ik kwam de postbode tegen in de straat, en dat heeft hij geweten) gaan we van de avond genieten. Fijne avond!