constance | 26. September 2007 @ 19:45
Vandaag heeft mijn lichaam besloten er de brui aan te geven. Vanmorgen kwam ik uit bed om de medicijnen van Thomas klaar te zetten en ik kon mijn ogen nauwelijks open krijgen. Om 10.30 uur ben ik terug naar bed gegaan en om kwart over 1 was ik weer beneden. Intussen was Duncan aan komen waaien. Om half 3 kwamen de meiden de troepen (lees Duncan en Thomas) versterken. Ze waren eerst met de kinderpostzegels langs de deuren gegaan. Het was gelijk één groot kippenhok, heel gezellig........totdat er onenigheid ontstond. Waren wij vroeger ook zo? Hihi, vast wel. Ik vroeg of ze daar nou niet moe van werden, dat gedoe overal over, maar dat werd steevast met nee beantwoord en ik werd niet begrepen aangekeken. Haha, het was ook wel een domme vraag. Wij waren vroeger toch ook zo. Gelukkig is het morgen allemaal weer anders en zal het wel weer in orde zijn. Heerlijk als het leven nog zo simpel is. Voorlopig voel ik me nog steeds uitgeput en gaar. 's Nachts slaap ik erg slecht, en overdag ben ik niet uit bed te krijgen. Nu alles weer in rustiger vaarwater komt zal mijn lichaam wel het idee hebben dat de stress verwerkt kan worden. Ok, dat moet dan maar. We zien wel waar het schip strand........
