Thomas stormde vanmorgen om 9.30 uur de slaapkamer in met de woorden: mam, ik moet mijn medicijnen nog hebben! En ik heb een knallende koppijn. Ik zit gelijk rechtop in bed en roep: he wat? Hoe laat is het dan? Half 10 zegt Tho en ik zeg pfff, dat kan nog wel. Gelukkig maar. Die rotwekker. Morgen maar kijken voor een nieuwe want dit is niks. Ik geef Thomas zijn medicijnen en vraag of zijn knallende koppijn al minder is. Hij zegt dat het weg is en daar ben ik erg blij mee. Voor je het weet zit je in het ziekenhuis voor een bloedtransfusie. Achteraf bleek dat hij heel hard de trap was opgerent omdat hij op de bank in slaap gevallen was en om 9.30 uur wakker schrok. Tja, dat lukt natuurlijk normaal gesproken ook helemaal niet met een hb van 3.7 Nadat Thomas zijn medicijnen ophad bleek het mijn beurt om me ziek te gaan voelen. Hartstikke misselijk door een vreemd, niet meer te achterhalen luchtje wat me tot boven bleef achtervolgen, maar een stukje lekkers was mijn redding. Vervolgens heb ik geslapen tot 12.30 uur en kwam om 13.00 uur uit bed. Joel en Jeanice waren intussen al aangekomen. Het werd een hectische middag, waarin ik voor het eerst weer eens achter mijn werkbank heb gezeten. Beetje vreemd, maar wel lekker. Vertrouwd en ook weer niet. Om 16.45 uur zat Thomas er helemaal doorheen en voelde hij warm aan. De thermometer gaf 37.8 aan en bij 38,5 moeten we het ziekenhuis bellen. Dat vond ik wel erg eng. Het kost Joel & Thomas erg veel moeite om voldoende afstand te houden. Ik moet de halve dag zeuren dat ze niet zo dicht op elkaar moeten gaan zitten. Ik ben bang dat we misschien een bezoekstop voor Joel in moeten lassen. Maar ja, Thomas leeft helemaal op als ze er zijn. Tips zijn zeer welkom.