Ik plofte vanmiddag bijna uit elkaar van frustratie. We hadden na het fiasco van vorige week woensdag een nieuwe afspraak gemaakt op school om de situatie van Thomas door te nemen. Om 16.00 uur werden we verwacht dachten we, maar niets was minder waar. Gelukkig had ik nu de e-mail waarmee ik kon bewijzen dat we allemaal zo'n mail hadden gehad met de vraag of de afspraak bevestigd kon worden. Wij hadden de afspraak vastgezet en niets meer gehoord. We waren er dus vanuit gegaan dat het in orde was. De persoon waar we de afspraak mee gemaakt hadden was afgelopen vrijdag al ziek naar huis gegaan. Het lijkt me niet meer dan fatsoendelijk als je er dan voor zorgt dat je afspraken verzet of afgebeld worden. Ik was het zat, en heb ook gezegd dat ik dit niet meer zou doen. Wat denken ze nou? Ik hijs me met mijn beroerde lijf van de bank af om mijn afspraken na te komen, (ik lag te slapen omdat ik echt ziek ben) en zij komen gewoon niet opdagen en bellen ook niet af!!! Is mijn tijd dan minder belangrijk ofzo? Ik zit me gewoon weer opnieuw boos te maken. Ik begrijp de laksheid gewoon niet. Vorige keer heb ik gevraagd of er nog een kans is dat Thomas over gaat, maar er werd vooral moeilijk gekeken en ontwijkend geantwoord. Inmiddels wordt er geen spaans gegeven omdat de docent met zwangerschapsverlof is....... Ik begrijp het wel, want dat zie je natuurlijk niet aankomen!?? Als ze blij aan iedereen verteld dat ze zwanger is, gaat er natuurlijk bij niemand een lampje branden dat er ook zwangerschapsverlof aan vast zit. Nederlands valt al een tijdje uit, daar hoor je ook niets over. Ik had al tegen Bob gezegd: Als ze zeggen dat Thomas elk dingetje in moet halen vraag ik of ze dan in de grote vakantie doorgaan met lesgeven ivm het verzuim van docenten. Alles is alles lijkt mij. Het is vast overbodig te zeggen dat ik erg gefrustreerd en teleurgesteld ben door de mensen op school. Morgen ga ik bellen met de stichting educatie zieke leerlingen, om te kijken of we zelf de lessen thuis op poten kunnen krijgen. Als het niet kan zoals het moet, dan moet het zoals het kan. Thomas gaat anders meer en meer achterlopen, en op school lijkt niemand daarmee te zitten. Natuurlijk is zijn gezondheid het belangrijkst, maar nu lijken ze zich daar op school achter te verschuilen. Beter als nu (wat ziekte betreft) wordt het niet. Natuurlijk proberen we met de medicijnproef de symptomen te onderdrukken, maar hij wordt er niet minder ziek van. Ik weet niet of ik helemaal reeel geweest ben vanmiddag op school, maar morgen krijgen we uitslagen, (waarvan ik verwacht dat de PNH kloon op rood groter geworden is omdat Tho zijn hb met 10% gedaalt is) en als er dan weer iets gebeurd waardoor alles langer duurt dan gaat het niet lekker. Daarbij kwam natuurlijk ook dat ik me beroerd voelde en voor niks was gekomen. Ik heb duidelijk gemaakt dat ik niet meer kom zonder van te voren te bellen of de desbetreffende afspraak wel doorgaat, maar ja, ook dat zijn weer extra kosten. (hoe klein ook, alles bij elkaar is het toch weer een behoorlijk bedrag) Ik baal er zo ontzettend van dat we daar over moeten zeuren. Je wilt helemaal niet na hoeven denken of je de zorg voor je zieke kind wel kan bekostigen. Je hebt er nl alles voor over om zijn leven zo aangenaam mogenlijk te maken. Nu lijkt het net alsof je daarop wilt bezuinigen. Ik ga maar kijken of ik kan slapen. Morgen is er weer een dag, maar of die beter wordt dat betwijfel ik...........