Gisteravond hebben we de laatste financiele zaken afgerond. Eindelijk een enorme zorg minder. In alle stress die we al hebben een enorme opluchting. Vandaag is dat gevierd met wat lekkers, en heb ik mezelf getrakteerd op een bezoek aan de kapper. Eigenlijk 2 bezoeken, omdat ik het eerste resultaat letterlijk om te janken vond. Met een kleine aanpassing van dezelfde kapper was het leed verdwenen en kon ik helemaal blij gaan genieten van de hervonden rust. We zijn nog wel aan het bijkomen van de week die heel anders liep als we gedacht hadden. Op dinsdag kwam bijvoorbeeld geheel onverwacht de schoolverpleegkundige langs, een type dat mensen denkt te kennen omdat ze het dossier gelezen heeft. Het was voor het eerst dat ze er was, en als ik had geweten hoe ze tegen ons zou praten, had ik haar niet zo gastvrij binnen gevraagd. We verwachtte geen visite, en waren net gebeld door het ziekenhuis dat Thomas geopereerd zou worden. Daar zaten we met onze gedachten bij. Ze had haar oordeel al klaar, en viel erover dat er lege borden op tafel stonden. Ze ging maar door over van alles en nog wat, de post die op tafel lag, en de hond waar ze niks van moest hebben. Ik word nog pissig als ik eraan denk. Geen haar op mijn hoofd denkt erover om haar nog eens gastvrij binnen te vragen. Ze kon ons precies vertellen hoe wij om moesten gaan met onze ellende. Wat kunnen sommige mensen toch arrogant zijn. We moesten vooral positief blijven, waarop ik zei dat we het niet mooier konden maken als de situatie is. Ze meende te moeten zeggen dat we het ook niet slechter moesten maken als het was. We bedachten toen ze weg was dat haar grootste probleem waarschijnlijk was dat ze 's morgens voor de kast staat en niet weet wat ze die dag aan moet trekken. Als ik maandag nog zo boos ben bel ik haar misschien wel op om te zeggen dat ze hier niet meer welkom is. Hoe kun je nou op deze manier tegen mensen beginnen waar je onverwachts binnen stapt, en die je nog nooit eerder gezien hebt. Ik weet best dat ik me niks van haar aan moet trekken, maar ze zei regelmatig tegen ons dat zij het prima vond als wij zo wilden leven. Alsof je ervoor kiest dat je je hoofd net boven water kunt houden! We zijn maar met zijn drieen, en we zijn alledrie niet gezond. De buren schijnen mee te leven met ons, maar je hoort of ziet ze nooit. Er is hier nooit iemand komen vragen of ze iets voor ons konden doen, we zijn alleen maar tegen gewerkt. Toen Thomas in het ziekenhuis lag hebben de directe buren ons om 1:30 uur 's nachts een sms-je gestuurd dat ze last hadden van de honden, terwijl we hadden gezegd dat Thomas maar een weekje in het ziekenhuis zou blijven. Onze familie en vrienden zijn natuurlijk wel een grote steun, maar wonen te ver weg om een beroep op te doen voor hulp thuis. Het wordt een klaagzang geloof ik, en dat is niet de bedoeling. Ik wil eigenlijk alleen zeggen dat we geen makkelijk leven hebben. Het is wel te doen, maar makkelijk is anders. Natuurlijk proberen we (en zijn dat grotendeels ook) positief te blijven, maar na zo'n week als deze zijn we altijd blij dat ie weer achter ons ligt.. Weltrusten!