Nou, wij troffen er vandaag weer 1 van de oude stempel. Daarmee doel ik op een huisarts, maar ik zal bij het begin beginnen. Vanmorgen moest ik met mijn moeder mee naar het oogziekenhuis. We waren met de ziekentaxi richting Rotterdam vertrokken en bij binnenkomst ging het al niet lekker. De afspraak bleek eerder op de dag al ingepland te zijn en wij waren dus te laat. Achteraf bleek dat ze hem verzet hadden zonder dat bijtijds te laten weten, maar gelukkig mochten we gewoon blijven. Na een tijdje mochten we bij de arts naar binnen en prompt gaat mijn telefoon. Onbekende beller, dus ik druk hem weg. 1 minuut later gaat hij weer, weer onbekende beller, dus ik druk hem weer weg. Nu was er een voicemail ingesproken. Het was blijkbaar dringend. Omdat de arts druk is met mijn moeder bel ik naar mijn voicemail. Door de telefoon hoor ik de stem van de mentor van Thomas, die me verteld dat Thomas tijdens gym (huh??? Hij zou toch niet meedoen?) met honkbal de bal tegen zijn hoofd/neus heeft gekregen en een bloedneus heeft gehad. Ze vraagt of ik haar terug wil bellen, dus ik verontschuldig me bij de arts en ga terugbellen. Ze verteld wat er is gebeurd en ik krijg Thomas aan de lijn. Mijn eerste vraag is of het wel gaat. Mijn 2e vraag is of zijn oren verstopt zaten toen ik hem vertelde dat hij niet mee mocht doen met gym. Hij zegt wat hij altijd zegt: sorry, en ik vraag hem of hij nu snapt waarom hij niet mee mag doen met zulke sporten. Het komt niet echt aan, dus zeg ik hem dat hij gezien moet worden door de huisarts. Ik krijg zijn mentor weer aan de lijn en vraag haar of iemand hem naar de huisarts kan brengen omdat ik in Rotterdam zit en geen kant op kan zonder taxi. Ze zegt dat ze zelf geen tijd heeft om hem te brengen, maar zal even rondvragen of iemand anders kan gaan. 10 minuten later belt ze terug met de mededeling dat er niemand is die hem kan brengen, dus stel ik voor de huisarts te bellen en te vragen of hij naar school kan komen. Weer 10 minuten later spreek ik haar weer, maar tot mijn verbazing wil de huisarts niet komen. Ok, dan bel ik zelf wel even om zijn bezwaren aan te horen. Ik bel en krijg een arts aan de telefoon. Om een lang verhaal kort te maken. Hij gaat niet naar school toe, Thomas is welkom op de praktijk, maar hij vertikt het om naar school te rijden. Ik vraag naar de eigen huisarts, maar die is er niet. Om een welles nietes spelletje te voorkomen vraag ik hem op de man af of hij Thomas gaat bezoeken. Hij zegt nee, dus ik vraag zijn naam. Het blijkt een arts te zijn waar iedereen problemen mee lijkt te hebben, dus ik denk laat ook maar. Na een: ik regel het zelf wel, bedank ik hem voor zijn inzet en zeg dat ik hoop dat hij snel met pensioen gaat. Met een "dag dokter" hang ik op en bel de poli van het ziekenhuis. Natuurlijk zijn die net met lunchpauze, dus bel ik Bob, die ondertussen bij zijn werk weg kan, op om te zeggen dat ik wacht tot de taxi er is voor mijn moeder en ik dan naar het Sophia loop om ze daar op te wachten. Bij de ehbo aangekomen meld ik dat Thomas en Bob onderweg zijn. Ik vertel de zuster het verhaal van de nukkige arts, school en de voorgeschiedenis. Ze zegt dat ze alvast de status gaat opzoeken en dat het prima is dat we langskomen. Uiteindelijk bleef het bij een pijnlijke neus en een blauwe plek. Om 16.40 uur waren we thuis. Bij thuiskomst zie ik dat de huisarts heeft gebeld, maar ik had geen zin om terug te bellen. Ik ben benieuwd welke huisarts er gebeld heeft en waarvoor. Ik ga morgen zeker terugbellen. Met deze klifhanger ga ik stoppen. Don't miss the next episode! Weltrusten