Vanmorgen rond 9.30 uur gaat de telefoon. Het is de assistente van de huisarts. Ze heeft gehoord wat er gebeurd is en wil graag weten hoe het nu met Thomas gaat en hoe het gisteren verder is afgelopen. Ik vertel haar het hele verhaal, inclusief mijn woorden tegen de dokter en ze schiet in de lach. Ze is blij dat het goed is afgelopen en verteld me dat ze in ieder geval aan onze eigen huisarts zal vertellen hoe het gisteren is afgelopen. Ik blijf het een raar verhaal vinden dat de dokter niet wilde komen. Hij legt een eed af dat hij mensen zal helpen en dan is 4 km te ver rijden. Gelukkig zijn we altijd welkom in het ziekenhuis, maar het blijft natuurlijk absurd. Nou ja, het is goed afgelopen en ik weet de weg naar een dokter wel te vinden. Ik had ook het voorstel op school al gedaan om een ambulance te bellen als er niemand naar de huisarts kon rijden, maar ook dat is natuurlijk absurd. Hoe kan het dat er in dat enorme schoolgebouw niemand rondloopt die even naar de huisarts kan rijden? Je begrijpt dat het laatste woord daar ook nog niet over gesproken is. Normaal ben ik altijd thuis, maar die ene keer dat ik er niet ben zou je toch verwachten dat school die verantwoordelijkheid aankan? We moeten ook daar goede afspraken over gaan maken met school. Ik vind het wel erg jammer dat je alles uitgekauwd en uitgedacht moet brengen voordat ze iets ondernemen. Het is zo vermoeiend allemaal. Nou, ik ga nog even aan het werk. Weltrusten voor straks.....