Komt ie dan eindelijk, het heeft even geduurd, maarreh is die dan:

Eerst even de uitslagen van afgelopen week, 5 oktober, wij zijn tevreden:
L: 4.3
HB 6.4
Tr: 76

Ricciano is nu al meer dan de helft afgebouwd en de waardes blijven mooi. Hij zit nu sinds 5 oktober op 4 pilletjes per dag van 25, twee ’s ochtends en twee ’s avonds. We gaan nog steeds richting 28 december medicijnvrij.

Dan Villa Pardoes:

Het was geweldig. Ricciano had een rolstoel en Shanaya hebben we na de eerste dag een buggy voor geregeld en zo zijn we in totaal 4 van de 8 dagen in de efteling geweest. Twee dagen hebben we rustdagen van gemaakt, met wat rustigere dingetjes: boswandeling, knutselen, etc.

De kinderen vonden het geweldig in Villa Pardoes. Het was bij het binnen komen ruim drie kwartier een oh, ah, wow en cool geroep. Thomas is ook nog geweest, helaas geen hele week.
Ricciano en ik hebben nog samen op een tandem gezeten. Het is gewoon te veel om te beschrijven. En dan die kadootjes op het einde en de Pardoes die meteen als broer van Shanaya en Ricciano werd gedoopt.

Bij thuiskomst waren de kinderen echt helemaal op en mama ook :) Het kostte echt even wat tijd om weer helemaal bij te komen.

Afgelopen weekend was ik op de contactdag, daar heb ik een aantal van de vaste mensen op de site ontmoet, dat vond ik wel erg leuk. Wel jammer want ik lees net bij Constance dat ik Jackie gemist heb. Ik ben slechts de halve dag geweest, want ik merk dat ik de laatste tijd erg moe ben en sinds villa pardoes is dat niet beter geworden. Mijn broer is meegegaan omdat ik zo moe ben en hij natuurlijk interesse heeft in Ricciano.

Ik heb gelukkig zaterdag op zondag een goede nacht gedraaid, van rond de 23 uur tot kwart voor 10 ’s ochtends en dat met maar 1 onderbreking. Ik had zondag dan ook energie voor tien en meteen deze verbruikt aan het huishouden, maar het voelt wel lekker de boel weer aan kant te hebben. Vandaag krijg ik een griepprik. Ik hoop dat ik deze kan ondergaan zonder hier wat van te voelen, tijdens en naderhand.

Ricciano is afgelopen weekend van zaterdag tot zondag uit logeren geweest, toen hij thuis kwam merkte ik het niet meteen, maar later op de avond merkte ik toch wel heel erg dat hij ver over zijn grenzen gegaan is. Te ver. We hadden gister weer een aardig incident waaraan hij de hele week straf heeft overgehouden. En vannacht was hij ook ziek zwak en misselijk; werd nog wat malen wakker. Zijn bloedbeeld is goed, maar zijn koppie en zijn lijf is alles behalve goed en het voelt aardig machteloos dat je hier niks aan kunt doen.

Nog 1 weekje school en dan vakantie, Shelley komt ook weer, Ricciano en Shanaya vinden dat geweldig. Meestal na een paar dagen is het echter alsof het broers en zussen zijn die elkaar altijd zien, inclusief gekibbel. Ach ja, Shelley is bijna 3,5 jaar ouder dan Ricciano en Ricciano en Shanaya schelen meer dan 5 jaar. Dat merk je wel aan het uitlopen van interesses en manier van zich vermaken.

Thomas komt ook met mams, das dan helemaal full house. Ik werk een aantal uurtjes thuis die week of als mijn huis vol zit bij mijn mams en voor de rest ga ik genieten van niks doen, daar ben ik echt wel aan toe.

Die week erop weer voor controle, de 26ste. De tijd vliegt voorbij, want dan is het bijna zover dat mijn dochter 3 wordt (8 november) en dus helaas ook bijna (ruim zeven weken later) dat Ricciano alweer 3 jaar geleden ziek verklaard is. December en vooral de 31ste heeft bij ons sinds 2006 toch een hele andere lading gekregen.

Hopelijk dit jaar vieren we het medicijnvrij en redelijk stabiel en mogen we voorlopig deze ziekte een beetje naast ons neerleggen en misschien wel een beetje vergeten.