Maandagochtend om 11.00 uur moest Thomas bij de huisarts zijn voor zijn 3e nagelbedverkleining. Zoals je hoort bevalt zo´n nagelbedverkleining hem prima. Alles verliep soepel en Thomas heeft zelfs foto´s gemaakt. Dinsdag aan het eind van de middag werden we terugverwacht en omdat dr Muus had gezegd dat zij een nagelbedverkleining altijd zonder preventieve antibiotica deden, besloot de huisarts (in overleg met ons) om even die controle af te wachten.

Dinsdagmiddag rond half vier heb ik Thomas eerst de griepvaccinatie gegeven en daarna zijn we voor controle van zijn teen naar de huisarts vertrokken. Alles zag er prima uit en we besloten dat de kuur nu niet nodig was. Wel heb ik afgesproken dat we het goed in de gaten houden. Na de controle heb ik de huisarts nog aangesproken over mijn medicijn gebruik. Omdat ik maandagavond bij de dienstdoende huisarts terecht was gekomen met duizelingen en andere vreemde klachten was ook mijn medicijngebruik besproken. Hij stelde voor om met mijn eigen huisarts te overleggen of bepaalde medicijnen opgehoogd konden worden zodat ik misschien wat minder pijnstillers kon gaan slikken. Ik had er zelf nog niet aan gedacht, maar vond het een goed idee. Dat wil ik graag proberen. Mijn eigen huisarts was het daar gelukkig mee eens, dus ook dat werd gelijk geregeld.

Woensdagavond vond ik het tijd worden voor mijn eigen griepvaccinatie dus heb ik hem keurig subcutaan in mijn linker bovenarm gezet. Alles ging prima, niets gevoeld en zelfs geen bultje van opgehoopte vloeistof. Helaas besloot mijn lijf dat een heftige reaktie op zijn plaats was en binnen het uur had ik een prachtig bultje met bijbehorende rode warme vlek. Omdat dat eigenlijk elk jaar gebeurd gaf ik er niet zoveel aandacht aan. Ik werd wel steeds vermoeider, maar besloot wat eerder naar bed te gaan.

Donderdagochtend stond ik op met een pijnlijke linkerarm en een grotere rode warme plek. Vreselijk moe was ik terwijl ik net uit bed kwam. Toen mijn hulp om 11.30 uur weg ging was ik helemaal op. Na me een tijdje rot te hebben gevoeld besloot ik rond 14.30 uur, onder het genot van 2 paracetamol, naar bed te gaan om te kijken of ik daar wat van op zou knappen. Alles koste me moeite en uiteindelijk was zelfs ademhalen bijna te zwaar. Om 16.00 uur kwam Bob thuis en heeft als avondeten onder andere een heerlijke groentesoep gemaakt waar ik me iets beter van ging voelen, maar om 20.00 uur heb ik toch maar contact gezocht met de huisartsenpost. Nadat ik al mijn klachten aan de assistente had verteld zei ze dat ze met de huisarts ging overleggen en me terug zou bellen. Ik heb 2 uur gewacht en ben toen naar bed gegaan. Natuurlijk belde ze om 22.30 uur terug dat de dokter me eigenlijk wel wou zien. Nou, zeg ik tegen haar, ik lig al in bed. Ze maakte zich een beetje zorgen om mijn moeite met ademhalen, maar ik heb haar gezegd dat ik zou gaan slapen en als het vrijdagochtend niet over was contact op zou nemen met mijn eigen huisarts. Ik had niet het idee dat ze zich zo´n zorgen maakte om me als ze me eerst 2,5 uur laten wachten.

Vanochtend (vrijdag dus) werd ik wakker gebeld (op een schappelijke tijd) en voelde ik me weer zo vreselijk moe. Vanuit bed heb ik na dat telefoontje toch maar mijn eigen huisarts gebeld en verteld over de enorme warme rode plek op mijn arm, mijn idiote vermoeidheid en moeite met ademhalen. De assistente ging overleggen en tot mijn grote verbazing wilde de dokter me toch zien. Toen ik beneden aankwam en aan Thomas mijn arm liet zien zei hij dat het echt een heel stuk groter was geworden. Mijn arm was ook best wel stijf en voelde niet prettig aan. Bij de huisarts aangekomen zei hij: nou, laat maar eens zien. Zo zei hij, dat is behoorlijk. Ik vertelde hem dat ik de vaccinatie echt zeker weten subcutaan had gespoten en dat dat naar mijn mening ook gewoon prima gegaan was. Hij vertelde me dat ik hem prima geprikt had, maar dat mijn lichaam gewoon zo´n felle reaktie had gegeven op de inhoud van het spuitje. De manier van prikken had er niets mee te maken, hij zag het wel vaker. Het blijkt een flinke ontsteking geworden te zijn en na een receptje voor cortisone zalf en de belofte direkt te bellen als ik koorts kreeg, stond ik weer buiten. Inmiddels zit de zalf er voor de 2e keer op en is de rode plek al een stuk kleiner. Het kon wel 2 tot 3 weken duren voordat het helemaal weg was zei de dokter, maar de goede reaktie op de zalf geeft me goede hoop dat het sneller weg is. Dit is voor het eerst in al die jaren van griepinjecties dat ik zo´n heftige reaktie heb gehad en ik zal het ook niet laten om de vaccinatie voor de mexicaanse griep zelf weer te spuiten. Thomas heeft helemaal geen rare verschijnselen gehad en die heb ik ook gespoten, maar goed ik dwaal af. Vanmiddag werden we verrast met een prachtig boeket bloemen van Sanquin als pleister op de inbraakwond van 10 oktober. Dat vond ik zo lief dat ik me gelijk een stuk beter voelde. Zo had het bloemetje ineens 2 functies. Uiteindelijk voelde ik me vanavond een stuk beter als gisteren zodat ik langs de boekhouder kon voor mijn kwartaalaangifte. Al met al liep de dag dus beter als gedacht........