Vanaf zaterdag is het al een zware week voor Thomas. Zijn vermoeidheid heeft zich omgezet in uitputting en daardoor heeft hij alleen woensdagochtend zijn gezicht op school laten zien. Hij klaagt al 2 weken over buikpijn en hoofdpijn en had dinsdag een temperatuur van 37.8 Vanmiddag had hij spontaan een bloedneus en dat zit me niet lekker. Ik maak me de hele week al zorgen om hem en nu met die neusbloeding word dat er niet beter op. Dit is voor het eerst dat hij spontaan een bloedneus heeft en het knaagt weer, terwijl ik niet goed weet wat er dan knaagt. Morgen gaan we weer op controle bij dr Beishuizen. De hb waarden zijn daar altijd hoger gebleken als in Nijmegen en welk lab moet je dan geloven? Volgende week vrijdag wil ik ook graag weten hoe groot de PNH kloon nu is. Bob en ik hebben allebei het gevoel dat de kloon groter geworden is, al hebben we daar geen echte aanwijzingen voor. Zelf ben ik de laatste 2 weken steeds rustelozer aan het worden. Het zou ook best kunnen dat het eraan ligt dat ik zelf ook niet lekker in mijn vel zit. Doordat de zomer overging in een zeer natte herfst en ik daardoor veel meer last had van zenuwpijn kon ik een ruime week helemaal niet achter mijn werkbank. Mijn medicijnen werden bijgesteld (omhoog) en dat duurde minimaal 2 weken voordat ik er iets van merkte. Vanaf de herfstvakantie ben ik daarom voornamelijk bezig geweest met de administratieve kant van mijn onderneming, wat ook moet gebeuren natuurlijk, maar alleen administratie is niet zaligmakend. School schoot er ook bij in en dan wordt het lastig om nog positief te blijven. Het wordt deze week even mezelf bij elkaar rapen en dan volgende week er weer tegenaan. Ik heb goede hoop dat het volgende week beter gaat. Nu nog Thomas uit de lappenmand en dan gaat het weer zoals we graag zien. Wordt vervolgd...