Dinsdagochtend gaat de wekker hier altijd vroeg omdat ik dan zelf naar school ga en zo ook vanmorgen. Het gevoel dat ik niet moet gaan kan ik niet van me afschudden, maar een echte reden is er niet voor, dus ga ik op weg naar de bus. In Spijkenisse stap ik op de metro naar Capelsebrug en ergens vlak voor Schiedam centrum krijg ik toch buikpijn! Ik neem snel 2 paracetamol en doe een schietgebedje dat het gelijk mag zakken. Nou heeft mijn telefoon ook bijna geen bereik daar, dus hogerop krijg ik ook geen gehoor. Onrust overvalt me en ik besluit in een overvolle metro op de grond te gaan zitten omdat het gaat sneeuwen voor mijn ogen. Iedereen zit me natuurlijk stom aan te kijken, maar 1 ontzettend lieve dame vraagt aan me of het wel gaat. Ik schud mijn hoofd en ze vraagt of we moeten uitstappen, maar ik heb geen flauw idee waar we zijn en kan ook echt even niet opstaan. Er stappen aardig wat mensen uit en de dame komt naast me zitten op een stoel. Ze vraagt of ze bij me moet blijven en als ik bevestigend antwoord pakt ze haar telefoon en belt naar haar werk dat ze later komt. Als ik het me goed herinner heet ze Jannie. Ondertussen ben ik plat op mijn rug gaan liggen en begin een beetje bij te komen. De buikpijn zakt gelukkig ook weer af en na een minuut of 5 ben ik weer in staat om te gaan zitten. Ik ben blij dat ik niet alleen ben en zeg dat ook tegen Jannie. Ze valt er toch wel over dat niemand anders iets deed, maar zo is het nu eenmaal. Gelukkig liet zij me niet liggen. Ze brengt me helemaal naar Capelsebrug en wacht tot mijn klasgenoot er is waarmee ik altijd naar school rijd. Ik weet verder helemaal niets van haar en ze verdwijnt even snel weer uit mijn leven als dat ze erin kwam. Mijn schietgebedje heeft dus toch geholpen denk ik later. Is mijn band met boven zeker sterker als ik dacht........