Hey lezer,

Ik draag al bijna 26 jaar de naam Bianca. Vrienden noemen me Biek, aan jullie de keuze.

Sinds 2004 is er bij mijn Budd Chiari ontdekt.
In 2002 had ik last van mijn arm, ik logeerde op een camping gelukkig niet ver van huis. En toen ik 's ochtends wakker werd kreeg ik mijn arm niet meer opgetild. Ik door gereden naar het zh ipv naar mijn werk. Een slijmbeurs ontsteking. Maar 3 goudspuiten bij de huisarts hielpen niks. Uiteindelijk is het zelf weggegaan.
2 jaar later had ik net een huis gekocht, met mijn ex-vriend en een maand later werd ik erg ziek. Griep dacht ik. Ik bleef overgeven, een glas water kreeg hield ik niet binnen. In die week ben ik 4 x naar de huisarts geweest. Mijn eigen huisarts was met vakantie, dus ik kreeg steeds iemand anders. Mijn moeder die verpleegkundige was heb ik na 4 dagen gebeld. Ze was meteen gekomen. 's Avonds nog naar de huisartspost ook daar werd ik weer naar huis gestuurd. De volgende dag, weer naar de huisarts. Dit was de vijfde keer, ik werd accuut door gestuurd naar het zh. Ik was uitgedroogd. Daar aangekomen werd ik, je raad het al aan de natriumzakken gelegd! Foutje zeiden ze achteraf.

Na 4 weken, leek ik 9 maanden zwanger en was ik bijna 25 kilo aangekomen. Pijn, ongelooflijk. Maar ze wisten wat ik had: Het Budd Chiari Syndroom. En toen? Een academisch ziekenhuis? Ja, eindhoven had goede contacten met Maastricht, dus dan maar daar naartoe. Ik kreeg studenten aan mijn bed... niet te tellen. Daar had ik helemaal geen zin in... Ik voelde me beroerd. Ik bleef nog steeds overgeven. Uiteindelijk had ik 2 dagen niet overgegeven en hebben ze me naar huis gestuurd. Diezelfde nacht ben ik weer terug gegaan. Na een tijdje kreeg ik geen pijnstillers, ik gilde van de pijn in mijn buik.

Ik kan me nog herinneren, dat op een vrijdag mijn moeder binnen kwam en lijkwit wegtrok. Ik zei tegen haar, haal me hier weg. Dit overleef ik niet!
Zij heeft alles op alles gezet en gezorgd dat ik die woensdag erna naar Rotterdam werd gebracht. Daar aangekomen, zei de arts tegen me. Jij gaat niet terug, dat nooit!! De verpleger antwoorde: we hebben hier geen plaats meer, en nu? Dan maken we plaats, want zij blijft hier! Toen viel ik in slaap (soort semi-coma bleek achteraf). Nog diezelfde dag, kreeg ik het ene onderzoek na het andere. Ik vond alles prima, nu werd er eindelijk na 9 weken iets gedaan.

Mijn vader was nog in het ziekenhuis, want hij was met me meegegaan in de ambulance. Om een uur of 19.00 kwam de arts binnen, met minder goed nieuws. Ik stond te wachten op een transplantie en stond al boven aan de lijst. Toen ik een beetje overeind kon komen, vroeg ik aan hem hoe lang ik nog had. Mijn vader werd ongelooflijk kwaad. Hoe kon ik zoiets vragen, was ik wel goed bij mijn hoofd?!! De arts kalmeerde hem een beetje en vertelde dat mijn lever nog maar voor 4% functioneerde. Met geluk had ik nog 48 uur te leven. Mijn vader rende gillend en jankend weg. Zo had ik hem nog nooit gezien. Toen mijn moeder, schoonbroer en zusjes arriveerde om 01.00 's nachts in het zh. kreeg mijn moeder te horen dat er misschien een operatie nog mogelijk was, maar daarvoor moesten zij wat testen afwachten.
Er werd voor overnachting gezorgd. En de volgende ochtend, bleek een operatie inderdaad te lukken. Mocht deze niet slagen, dan kon een transplantatie nog altijd. Voor mij was de keuze gemaakt. Het was nu of nooit. Ik heb nog nooit zoveel gebeden als toen. Alle gebeden uit de bijbel kwamen in me op, ongelooflijk. Maar het enigste wat ik kon doen, was bidden. Na veel vergaderingen en overleg was er 1 radioloog in het gehele zh, die de operatie (plaatsen van een TIPPS) aandurfde. Hij had weinig geslapen, dus wilde heel even zijn ogen dicht doen.

Toch werd ik eerder opgehaald dan de bedoeling was. Iedereen was er behalve mijn vader. Ik wilde hem erbij hebben, maar we konden niet wachten. Al mijn sieraden had ik al onderverdeeld aan mijn zussen en mijn moeder. Iedereen had iets van mij, zo konden zij verder met de gebeden waar ik gebleven was. Ik werd de operatiekamer binnengebracht en zag zo'n 30 mensen om me heen staan. Allemaal met hun handen voor hun lichaam. Ze keken mij aan, maar zeiden geen woord. Angst, maar toch rust wat ze uitstraalde. Eindelijk was ik in goede handen. Voordat ik in slaap viel, zei ik tegen de arts. Mijn hoop ligt bij jullie in handen, neem die alstublieft niet weg.

Dat hebben ze niet gedaan, want nu zit ik hier dit verhaal te schrijven aan jullie.
Het overgeven is na mijn operatie weggegaan. Heel wat maanden dus...
Ik weet wat het is om Budd Chiari te hebben, ik weet wat de gevaren zijn. Ik heb ze gezien, meegemaakt en kan me daarom ook enorm goed in iemand anders verplaatsen. Deze ziekte heeft van mij een volwassen persoon gemaakt in een zeer korte tijd. Ook door de Bijna-dood-ervaring die ik heb meegemaakt, ben ik niet bang om te gaan. Daarom durf ik nu ook te leven. Op dit moment werk ik weer 40 uur per week. Wel met enorm veel revalidatie, doorzettingsvermogen en wilskracht.

Laatst bewerkt door Bianca (21-10-2007 17:35:37)

Een glimlach op je toet, staat altijd goed