Hallo Henriette,
Het zal denk ik behoorlijk inpact op je leven hebben dat je al een keer bloedtransfusie hebt gekregen.
Dan vind ik het al helemaal krachtig dat je toch nog ook nog aan het werk kunt zijn.
Zelf was ik recentelijk in de WW terechtgekomen nadat mijn werkgever (arbeidsvoorzieningen) een paar jaar terug ging
reorganiseren.
Zelf heb ik 33 jaar mensen in reintegratietrajecten met achterstand op de arbeidsmarkt weer aan het werk kunnen helpen.
Nu kon ik mezelf niet eens helpen, hoewel ik alles uit de kast gehaald heb.
Vanuit de WW heb ik me nu ziekgemeld en deze word dan binnenkort omgezet in een ziektewetuitkering. Hoe het vervolg zal
zijn zie ik wel. Ik hoop weer overeind te krabbelen. Emotioneel heb ik natuurlijk nog last van dat ontslagzeer.
Daarom vraag ik me af inhoeverre de geest ook een boosdoener kan zijn in dit soort processen. Soms denk ik dan
dat als ik volop mijn oude werk had kunnen voortzetten ik nu niet zo in de gallemiese was terecht gekomen.
Ik probeer nu ook doormiddel van mijn spirituele achtergrondkennis en gedachten mezelf van binnen om te draaien.
Dit is een onderwerp dat binnen de medische wereld niet echt ondersteund word ( jammer genoeg ). Mensen om je heen
staan er ook snel wat sceptisch tegenover.
Jij schreef dat je HB gehalte ook gestaag daalde. Op welke waarde staat ie ?.
Inderdaad heb ik ook een beenmergpunctie gehad. Ze hebben ook een splintertje van mijn bot er uitgehaald.
Op dit moment lijkt alles stabiel te zijn. De waarde van mijn rode bloedcellen hebben zich zelfs verbeterd naar een hoogte die bijna
aan het minimumniveau verdoet. Ik dacht dat dat wel hoopgevend was. Mijn hematoloog verteld me dat mijn ziekte
niet weg was, maar dat in volgend beenmergpuncties er meer over uitgezocht moet worden.
Omdat ik ook longfibrose schijn te hebben is het soms lastig te traceren waar mijn vermoeidheid vandaan komt.
Ik ben inderdaad ook veel kortademig ( in toenemende mate zelfs af en toe ) Dan valt het me slecht de hond uit te laten, zeker als
de lucht koud is.
Aan de andere kant moet ik moet ook weer niet te zwak voordoen omdat ik dan aan mijn omgeving het signaal afgeef dat het
niet goed gaat met mij. Vervolgens voel ik me dan weer tegengehouden als ik iets wil doen wat ook energie kost maar wat
ik gewoon graag wil doen. ( dan schaam ik me, met de gedachte " te moe voor het ene, maar wel energie voor leuke dingen" ).
Ik ervaar de meeste last van het onbekende, dat bekend genoeg is om me zorgen te maken, maar mijn wensen en spirit weer niet
echt uitschakelen.
Ik lees nog graag van je, hoe het nu gaat, en ook van anderen. Ook eigelijk hoe anderen zich in hun leven-stijl bewegen.
Hartelijke groet
Michel